Geppetto & the Whales (BE)

Geppetto_&_the_Whales_002 (© Hanne Fransen) kopie 2.jpg

Het is niet dat we ze écht vergeten waren, want zowel hun eerste ep-tje ‘People Of Galicoveals’ als hun debuutplaat ‘Heads Of Woe’ stonden tot aan de rand toe vol met melancholische, tijdloze songs die ook vandaag nog hun plaats verdienen op de radio. Maar toch: na vier jaar stilte begonnen we ons af te vragen of Geppetto & The Whales nog wel bestonden. In 2014 waren er de met lof overladen shows op -ondermeer- Pukkelpop en Dranouter. Ze speelden mooie concerten in de Ancienne Belgique, de Vooruit, Trix én het Amsterdamse Paradiso. Er waren zelfs mooie woorden van Coldplay, die destijds de single ‘1814’ op hun website postte. Alleen: sindsdien leek het of de Kempense band in rook was opgegaan. Weer zo’n groep die de grote belofte niet in had gelost...

Dachten we… Want niets blijkt minder waar! Nu weten we immers dat het zestal al die tijd in het repetitiehok aan nieuwe songs zat te sleutelen. Al waren het, zo durven zangers-gitaristen Sander Sterkens en Kobe Dupont inmiddels toegeven, vaak frustrerende jaren. Meer dan eens raakte het zelfvertrouwen zoek, liet de inspiratie het afweten omdat werk en studies alle aandacht opeisten, of wist niemand nog welke richting het met de groep uit moest. Er werd net zolang aan nieuwe nummers geschaafd, tot ook de laatste druppel spontaniteit eruit was  geperst. Bij gebrek aan een goed klankbord bleven ze rondjes achter hun eigen staart lopen.

Maar het was gelukkig ook een vruchtbare periode. Met veel nieuwe nummers en nog meer nieuwe ideeën die -doordat er zoveel tijd overging- uitvoerig op hun houdbaarheidswaarde werden getest. De kentering kwam er toen Brian Fredrick Joseph -producer van onder meer Bon Iver, Sufjan Stevens, Local Natives en Paul Simon- potentieel in de songs hoorde, en bereid was de supervisie van hun volgende plaat op zich te nemen. Hij kwam als geroepen. Joseph bleek de juiste man op het juiste moment: iemand die de groepsleden deed inzien dat ze op hun best zijn als ze samen spelen, en niet proberen om zichzelf koste wat het kost een andere sound aan te meten. Iemand die wist dat er snel gewerkt moest worden, zodat deze eeuwige twijfelaars geen tijd kregen om hun eigen talent in vraag te stellen. 

De band vloog naar Wisconsin om er in het hartje van de Amerikaanse winter bij twintig graden onder nul de plaat op te nemen die ondertussen een naam en een gezicht heeft gekregen. Zij speelden de songs, hij zei dat het goed was. OpPassagesprimeert songwriting in zijn puurste vorm. Je zou het Kempense americana kunnen noemen: glashelder en melodieus, blakend van levenslust en tegelijk ook donker. 

Dit is herfstige, weemoedige muziek over herfstige, weemoedige onderwerpen. Over vriendschappen die vervagen, mensen die verdwijnen, keuzes die gemaakt moeten worden en evenwichten die verstoord raken. Het zijn nummers die aantonen dat  Geppetto And The Whales volwassen is geworden. Alsof de tweede plaat werd overgeslagen om meteen de derde te maken. Minder verhaaltjes, meer persoonlijke bespiegelingen. Er doen ook gastmuzikanten mee uit de bands waar Geppetto zich verwant mee voelt. Dat zijn overigens niet van de minsten. In de kleine lettertjes komen we Lester (Tallest man on Earth), Rob Moose (The National, Arcade Fire), Trever Hagen (Bon Iver) en Jeremy Boettcher (S. Carey) tegen. Daar kan je, kortom, mee thuis komen. 

En dat brengt ons meteen tot de essentie: na een lange zoektocht heeft Geppetto and the Whales zichzelf terug gevonden. Rijper, vitaler en beter dan eerst. Maar vooral: gretig om weer op een podium te staan. 

 



rolf@zwaardvismusic.com

leo@zwaardvismusic.com

Download persfoto (jpg)

Download persfoto (jpg)

(Fotocredits Hanne Fransen)

Technical rider

Hospitality rider

Leo Hoeksema